Vanochtend werden we om kwart voor acht door de wekker gewekt. We hebben redelijk geslapen (alleen rond een uur of een zijn we een tijdje wakker geweest). Daarna hebben we ontbeten.
Om tien uur moesten we de koffers buiten de kamer hebben staan, zodat ze opgehaald en alvast op het vliegveld ingecheckt konden worden. Om half twaalf werden we zelf opgehaald. In de bus kregen we al de ticket voor ons meisje voor de terugreis. Op het vliegveld kregen we ons eigen ticket. Het is nu 13.16 uur lokale tijd, dus nog drie kwartier te gaan voordat we vertrekken naar Nanchang. Bij de gate staan een aantal notebooks waarop je gratis kunt internetten, dus vandaar dat we nog even de site kunnen bijwerken. Helaas geen foto's; die zullen we later plaatsen.
De spanning binnen de groep stijgt: als alles goed hebben we onze dochters binnen 5 uur in de armen!!!
De vlucht vanuit Nanchang had helaas vertraging, dus we kwamen pas om half zes aan op het vliegveld van Nanchang. Gelukkig had dit keer wel iedereen zijn buggy. Daarna snel de bus in, want de overdracht was gepland om zes uur en daar kon niet teveel van worden afgeweken. Om zes uur precies kwamen we in het hotel aan. We kregen nog even de tijd om de jassen en tassen op de hotelkamer te leggen en eventuele speeltjes en kadootjes te halen. Iedereen was heel vlug weer beneden in een vergaderkamer waar de overdracht zou plaatsvinden. Ineens hoorden we dat de kindjes gearriveerd waren, dus iedereen vloog door de hotelgang om in de lobby al een eerste glimp op te vangen. Dat lukte...alle kindjes waren in rode kerstkleertjes gekleed. We mochten niet te dichtbij komen en de gids vroeg ons terug te gaan naar de vergaderkamer. Daar begon de overdracht. We herkenden ons meisje redelijk snel. Ze zat heel stil op de arm van een verzorgster om zich heen te kijken. Andere kinderen voelden de bui al eerder hangen en begonnen al hard te huilen. Hartverscheurend. Een voor een werden de ouders geroepen. Toen we onze naam hoorden, moesten we de naam van onze dochter herhalen plus haar geboortedatum. Toen kregen we haar in de armen. Wat een ontroerend moment! Eerst was ze nog rustig, maar naar een minuut kregen we haar stembanden goed te horen...heel erg zielig.
Na de overdracht zijn we naar boven gegaan. Ze huilde erg toen we haar neerlegden op bed; daar houdt ze duidelijk niet van. Als we met haar rondlopen, vindt ze dat prima. Terwijl Lisette de formulieren 's avonds invulde, heeft Milan maar wat rondgelopen in het hotel. De hiphammock (tip: Google) bevalt dus prima. We hebben haar daarna in bed gelegd (omkleden vindt ze echt niet leuk, dus de pyjama ging maar met moeite aan). Ze huilde behoorlijk, maar na wat heen en weer wiegen viel ze uiteindelijk rond een uur of half elf in slaap... Toen hebben we de room service eindelijk laten komen om zelf wat te eten :-)
faq
voorstel en reis
